Ik zal mijzelf even voorstellen! Mijn naam is Baksy, ik ben op 30 november 2014 geboren. Ik heb een echt Grieks paspoort, waarin staat “mengel”. Voor het grootste deel ben ik een Griekse herdershond. Hoewel ik een vrouwtje ben, plas ik soms ook met een pootje omhoog — mijn baasjes noemen mij daarom ook weleens Bertus. Ik heb al het temprament van een herder in mij, en laat niet met mij sollen! Ik ben bij mijn baasjes gekomen toen ik ruim 4 jaar oud was. Daarvoor had ik al 5 andere baasjes gehad. Waarvan ik wel 2 jaar van mijn leven in het asiel heb doorgebracht — de laatste keer 8 maanden! Gelukkig hebben Arjan en Alex geduld met mij en nemen zij mijn nukken op de koop toe. We doen allemaal ons best en het gaat behoorlijk goed. Ik heb echt een plaats in het gezin gekregen. En ik heb een leuke tuin bijna helemaal voor mij alleen.
Na ruim 7 jaar hebben we afscheid van Baksy moeten nemen. Ze had zware artrose en de dagelijkse wandeling kon niet groter zijn dan zo 50 meter. We hebben haar ergere pijn willen besparen.
Rondom haar afscheid maakte Arjan een levensverhaal waar dit een klein stukje uit is, dat mooi laat zien we zij was: ... Onze onvergetelijke tijd samen Wat hebben we samen ongelooflijk veel gedaan en meegemaakt. Je was een echte werkhond, en het dagelijkse zoekspelletje vond je fantastisch. Het was prachtig om te zien hoe je alles afsnuffelde en ook altijd alles wist te vinden. We konden heerlijk met je spelen en rennen, het allerliefst achter de duiven aan. We vergeten nooit die ene keer dat je vol trots met een duif in je bek kwam aanzetten: “Kijk baasjes, speciaal voor jullie gevangen!” De tuin was jouw absolute domein je hield alles nauwlettend in de gaten. Vanachter het raam op de bank daar hield je de straat scherp in de gaten, en wee degene die zonder jouw toestemming voorbijkwam; dat liet je luidkeels horen. Vooral als mensen voorbij liepen als je naar buiten keek en je daar geen “toestemming” had voor gegeven.. Je 'hielp' ons ook graag in de tuin, door spulletjes te begraven om ze later weer op te peuzelen, of door de tuin flink te 'verbouwen'. We hebben zo gelachen toen we ineens geen witte, maar een compleet zwarte hond hadden. En wat hebben we veel samen gewandeld. Overal gingen we naartoe: over de vuilnisbelt, in Borcolo, Lochem, Eibergen, het Hengelse Zand, de Slangenburg, Hellendoorn, de Posbank, het Boelekeerlspad, het Kootwijkerzand en nog zoveel meer plekken. Maar Ootmarsum was toch echt onze gezamenlijke favoriet; daar kon je zo heerlijk door het water rennen en snuffelen. ...
